Wat is er perverser dan dikke Duitse wijven die masturberen op Porntube terwijl ze de rode vlag hebben buitenhangen? Ik zal het u eens zeggen: Liebdesschmerz. Daar weet ik hoegenaamd alles van. Niet dat ik met het eerste paradigma enige vorm van affiniteit heb, uiteraard.
Ik heb vele deuren dichtgeslagen hedendaags, geloof ik. De achterdeur, de keukendeur, de deur van het passé. Die laatste vliegt steeds weer open na 3 glazen cognac, ik zou die sleutel eens dringend moeten vinden.
Dus vanavond is het weer soiree passé. Weer een avondje droge cornflakes eten. Neuriën met The Velvet Underground. Dialogen voeren met de vrienden in de zolder van mijn brein. Die luisteren zolang ik hen voed met droge cornflakes. En Lou Reed. Ik ben: een verantwoorde teef.
Die hersenspinsels maken van mij een absurd mens. Als ik hem nog eens zou zien, zou ik op hem spuwen. Achneen, flashback. Als ik hem nog eens zou zien, grijp ik hem bij zijn nekvel.
‘ Por qué te fuistes a putear, muchacho?’ Was mijn kutje je niet genoeg? Waart ge de liefde beu, dwaas? Die liefde van u, stond daar een vervaldatum op? Ik had geen idee. Had anders wel gefoeterd met de barcode.
Ik ben ook een dwaas. Doch ik ben dat type dwaas waarvoor mensen wel durven te sympathiseren. Ge kent dat wel: labiele geest, niet onaardig exterieur, verdiept zich in middeleeuwse muurtapijten . The girl next door dus.
En ik ga verder:
‘ Luister eens vent. Hoe komt het dat ge uw hartstocht hebt geëuthanaseerd? Daar was toch geen consensus. Of hebt ge dat unilateraal beslist, zo plots? Ik vraag u enkel een Fair Trade. Geeft mijn hart terug, dan kunnen mijn lever en hersens ook eens content zijn. Ter ruil eender wat. Zelfs mijn benen spreid ik nog voor u. Morele integriteit ben ik kwijt, onlangs, ergens op het spoor tussen Gent en Berchem.
Weetge, ik herken u nimmer, jong. Zijt ge werkelijk zo sangfroid? Doch we zijn verbonden in authenticiteit. Ik identificeer me in uw aandoening, schat. Jawel, jawel, beide zo multipolair van geest. Ik denk constant aan u, vent. En ik denk in woorden. Ik krijg spontaan Gilles de Tourette van u.
Goed gekostumeerd in uw al te sjofele plunje. Ik zie niet door uw kleren. Ik zie niet door uw hart. Je me préoccupe. Donde están tus cojones, hombre? Luistert ge wel naar mij?
Ik ga u iets zeggen, chico! Voorwaardelijke liefde bestaat niet. Voorwaardelijke kansen zijn eindeloos – dat kan ik u meegeven - ik heb al lang genoeg kunnen klooien met statistiek, maar voorwaardelijke liefde is zo verraderlijk als Iggy Pop’s gezondheid.
Dus ik trek aan de alarmbel. Peter Kay zingt me ‘ Is this the way to another bimbo’ toe en ik knik. Maar goed, het is al lang genoeg Hallloween geweest, een heel week! Zet nu dat masker af cariño, dat zet ik koffie.
Dwaasheid tekent ons allen. Ik debuteer droevig in degoutantisme
